Wat doen wij met onze wereld dat zovele jongeren er niet meer in willen leven?

Nadat ook Paul Verhaeghe in zijn uiteenzetting het had over het stijgend aantal zelfmoorden ben ik op zoek gegaan naar nog wat aansluitende artikels. Hieronder kunt u een artikel lezen die de mening bevat van Wim Verbaal. In het artikel heb ik enkele dingen gemarkeerd, omdat ik vind dat ze goed aansluiten bij de mening van Paul Verhaeghe.
Ik vind dat dit artikel goed de gevoelens weergeeft van de 'wanhopige' volwassene. Zij zijn er zich ook van bewust dat zelfmoord bij jongeren alledaagse realiteit is geworden. Zoals je kan lezen kent bijna iedereen wel iemand die een dierbare is verloren omdat hij/zij het niet meer zag zitten. Zo'n situaties zet vele mensen aan tot denken en 1 van gedachten is...

"Wat doen wij met onze wereld dat zovele jongeren er niet meer in willen leven? "

• maandag 12 september 2011
• Auteur: WIM VERBAAL

Elke jongere die uit het leven stapt, zegt WIM VERBAAL, is een aanklacht tegen ons, volwassenen, die hun een wereld nalaten waarin zij voor zichzelf geen toekomst zien.

'Geachte professor, Ik kan niet op onze afspraak aanwezig zijn, want vandaag kreeg ik te horen dat een goede vriend van mij uit het leven is gestapt. Ik moet die dag naar zijn begrafenis.'

Wat zou u, beste lezer, doen, als u net als ik in amper twee jaar tweemaal zo'n bericht te lezen kreeg? Of wanneer u weet dat studenten van me in diezelfde periode twee vrienden op deze manier verloren? Een van hen heb ik gekend. Hij was ook een student van mij.

Ik weet dat ik niet alleen sta tegenover deze pijnlijke werkelijkheid. Uit de cijfers, waar men al te snel een verklaring voor vindt, blijkt ook het aantal jongeren dat in België vrijwillig uit het leven stapt afgelopen jaar weer schrikbarend is gestegen. Vlaanderen gaat er graag prat op hoog te scoren in allerlei internationale rankings. Wel, in Europa staan wij nu voor een keer bovenaan. Maar het voelt wel koud aan op deze top.

'Wat bezielt die jongeren?' hoor ik al zeggen. 'Ze hebben het zo goed.' Daar denken die vele jongeren blijkbaar anders over. Scheelt er dan iets met de jeugd? Uit eigen ervaring durf ik dit te bestrijden. Mijn studenten nu zijn met al hun tekorten boeiender persoonlijkheden dan die van pakweg tien jaar geleden. Ze zijn leergierig, geïnteresseerd en gedreven. Het is hier geen verhaal van mislukkelingen. Mijn student had zijn studie succesvol beëindigd, was graag gezien, sociaal, actief in de jeugdbeweging én muzikant. Hij had alles wat je nodig hebt om iets uit je leven te maken. Toch stapte hij voor die trein.

Waarom? Die vraag is te lezen in de pijn en het verdriet van duizenden ouders, in de wanhopige angst van vele duizenden vrienden en vriendinnen, hun leeftijdgenoten, en ook in de machteloosheid van leerkrachten en docenten. Waarom? 'Ze hebben het zo goed.' Toch in de ogen van beleidsmensen, politici, onderwijsverantwoordelijken en mediafiguren, die voortdurend beslissingen nemen en een wereld vorm geven, waarin zovele jongeren niet meer willen leven. Zij nemen de laatste vrijheid die hun rest, de gruwelijke vrijheid om niet volwassen te worden.

Elke jongere die uit het leven stapt, is een aanklacht tegen ons, volwassenen, die hun een wereld nalaten waarin zij voor zichzelf geen toekomst zien. Die ze alles hebben afgenomen waardoor zij nog zin kunnen hebben in het leven. Of erger nog: die ze alles hebben afgenomen, waardoor zij nog zin hadden kunnen geven aan het leven. Alles wat hun de moed gaf om het op te nemen tegen een werkelijkheid die niet beantwoordt aan hun verwachtingen.

Daar geldt geen enkel excuus meer. Wij zouden als volwassenen een voorbeeld moeten zijn, laten zien hoe het kan, hoe je volwassen kunt zijn. Maar wat laten wij ze zien? Het kan niet mooi zijn. Duizenden jongeren weigeren om volwassen te worden, om te worden zoals wij.

Ieder van ons is verantwoordelijk voor de wanhoop van al die ouders die elke dag een lege stoel moeten zien, van alle jongeren die een vriend, een vriendin missen, van alle leraars die zich blijven afvragen wat zij hadden kunnen doen. Ieder van ons blijft verantwoordelijk voor elke jongere die weigert volwassen te worden. Daar zijn medicaties of therapieën niet meer genoeg.

Daar wordt het tijd dat wij als volwassenen onszelf in vraag stellen en dat wij ons afvragen waar wij mee bezig zijn. Wat doen wij met onze wereld? Hoeveel jongeren moeten wij nog verliezen, voordat we als Vlamingen echt wakker zullen liggen? Voordat we hun duidelijk hebben gemaakt dat zij het beter kunnen doen dan wij? Dat zij het beter zullen doen, zolang ze maar het vertrouwen houden om in zichzelf en bij elkaar het houvast te vinden dat nodig is om aan de toekomst, hun toekomst, vorm te geven.http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=F33FBPJ6


 

Niet enkel bij jongeren is zelfmoord een veel voorkomende doodsoorzaak, ook bij volwassenen. De onderliggende reden is meer en meer gebaseerd op economisch vlak. Zoals bij ontslag: de persoon voelt zich niet meer zinvol en ziet geen andere uitweg.
Hieronder staat de link voor een filmpje over een getuigenis van een werkloze http://www.een.be/programmas/koppen/50+-en-afgeschreven
Ouders die zich gefaald voelen omdat ze hun kinderen niet kunnen laten verder studeren omdat het inschrijvingsgeld voor hogescholen en universiteiten zo duur is? Ik vind dat er dringend iets aan veranderd moet worden!
Gelukkige bestaan er ook nog organisaties die de samenleving leefbaarder willen maken zoals de BZN,dit staat voor Bond zonder Naam en is een onafhankelijke beweging die het beste in mensen wil versterken. Ze bieden hulp in problematische samenlevingssituaties en motiveren individuen en groepen om het heft terug in handen te nemen
 

Beargumenteerd idee Paul Verhaeghe 4

Dit het 4e idee dat ik gekozen heb uit de uiteenzetting om te becommentariëren.

Het is gevaarlijk omdat dit systeem het slechtste in de mens naar boven haalt en het beste onderdrukt. Dit gebeurde vooreerst op de werkvloer, maar ondertussen ook ten volle binnen ons onderwijs, waardoor het zelfs de nieuwe identiteit bepaalt. Solidariteit wordt een kostbare luxe en moet de plaats ruimen voor steeds tijdelijke coalities met als voornaamste zorg dat men er meer winst uit haalt dan de anderen. Diepgaande sociale banden met collega’s zijn daardoor nagenoeg uitgesloten, een emotionele betrokkenheid bij het werk zelf is er nog nauwelijks en al helemaal niet meer bij het bedrijf of de organisatie. Pesten was vroeger een probleem op de scholen, nu is het volop aanwezig op de werkvloer, als een typisch symptoom van onmacht, waarbij de frustraties afgereageerd worden op de zwaksten. Onderhuids leeft er angst, van faalangst tot ruimere sociale angst voor die al te bedreigende ander.

è Ik ben het eens met deze uitspraak.  Solidariteit tussen de mensen is moeilijk te vinden vandaag de dag. Mensen voelen zich met weinig mensen rondom hen verbonden.  Ik vind dat je dit kan zien aan heel simpele dingen, in de bus bv. de mensen zetten nog liever de boodschappentas op de stoel naast hen dan dat ze er iemand anders erop laten zitten.
Je ziet wekelijks op het nieuws wel een geval van ‘zinloos geweld’ passeren. Kunnen we hier nog spreken over solidariteit tussen de mensen? De sociale banden tussen de mensen kunnen hierdoor ook niet meer optimaal verlopen, maar ik denk ook dat de digitalisering ook de sociale banden voor een stuk kapot maakt. Heel veel mensen zitten ’s avonds voor hun computer of tv, ze gaan niet meer op ziekenbezoek maar posten iets op Twitter. Waarom zouden de collega’s nog afspreken voor een gezamenlijk project als alles kan besproken worden via mail, skype,…
Wat je nu ook meer in de media hoort is pesten op het werk. Dit vind ik heel erg. Ik denk dat dit te maken heeft met jaloezie en macht. Mensen vinden het leuk om macht te hebben en gebruiken deze tegen de mensen die ‘onder’ hen staan.

Hieronder vindt u een artikel over pesten op het werk.

Frustratie doet pesten op het werk

Pesten op het werk - ook mobbing geheten - gebeurt uit frustratie. Het zijn vaak leidinggevenden die ondergeschikten kwellen. ,,Ze misbruiken hun macht, niet zelden uit onmacht'', zegt pas afgestudeerde criminologe Julie Rademakers. Haar thesis legt voor het eerst de motieven en reacties van pestkoppen op het werk bloot.

Eén op de tien werknemers wordt gepest op het werk. Dat blijkt uit recente studies van de overheid. Julie Rademakers van de universiteit Leuven vroeg zich voor haar thesis af wat de motieven van de pestkoppen zijn en in welk soort bedrijven mobbing het meeste kans krijgt. Een nog onbewandelde wetenschappelijke weg want tot nu toe werd alleen naar het slachtoffer gekeken.

Haar voornaamste conclusie: mobbing gebeurt voornamelijk uit frustratie, thuis of op de werkvloer. Doorgaans is er één dader met meerdere slachtoffers of zijn er meerdere daders en één slachtoffer.

Schelden, roddelen en zwartmaken

,,Het pesten van een ondergeschikte door een leidinggevende komt het vaakst voor'', zegt Rademakers. ,,Misbruik van macht gebeurt niet zelden uit onmacht. Een chef kan een situatie of persoon niet de baas en reageert zich dan maar af door iemand te viseren.'' Mobbing onder collega's volgt op de tweede plaats. Een ondergeschikte die een leidinggevende pest, is hoogst uitzonderlijk.

Schelden, roddelen en zwartmaken zijn de meest voorkomende vormen van pesterijen waar vertrouwenspersonen mee geconfronteerd worden. Ook simpelweg negeren, gebeurt vaak of het slachtoffer opdrachten geven die onder of boven zijn niveau liggen.

Geconfronteerd met hun daden, proberen zowat alle aangeklaagden de schuld bij het slachtoffer te leggen. Hij is onmogelijk. Hij vraagt erom. Ze minimaliseren hun daden. Het was maar een grapje. Ik begrijp niet dat iemand zo snel geraakt is. Of rechtvaardigen hun gedrag door te argumenteren dat ze het slachtoffer juist wilden helpen of in opdracht van een hoger geplaatste handelden.

Een te strakke of juist te weinig hiërarchie verhoogt het risico op mobbing. Ook ondernemingen met een heel losse cultuur waar op een verkeerde manier, of te weinig, gecommuniceerd wordt, vormen een gevaar. Hoe groter het bedrijf, hoe groter de kans op mobbing.

Heeft het slachtoffer eindelijk de moed gevonden om naar een vertrouwenspersoon toe te stappen, dan houdt het pesten in zeven op de tien gevallen na één of meerdere informele gesprekken op. ,,Dat hoge cijfer moet wel enigszins genuanceerd worden'', waarschuwt Rademakers: ,,Vaak verandert de arbeidssituatie na een klacht. Het slachtoffer wordt naar een andere dienst overgeplaatst, vindt ander werk of wordt ziek.'' Soms houdt het mobben enige of lange tijd op om daarna - vaak nog subtieler - te herbeginnen.

Hoewel de meeste bedrijven zeggen weinig klachten te krijgen over pesten op het werk, heeft Rademakers de indruk dat mobbing nog altijd een fel onderschat probleem is. ,,Sinds de antipestwet van 2002 is het onderwerp weliswaar meer bespreekbaar geworden, de drempel om een klacht neer te leggen blijft zeer hoog. Pesten gebeurt vaak heel subtiel waardoor het voor het slachtoffer zeer moeilijk is harde bewijzen op tafel te leggen.''

Bronvermelding: http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=GTJGER79

Beargumenteerd idee Paul Verhaeghe 3

Dit is het 3e idee van de uiteenzetting die ik beargumenteer. Ik wil mijn argumentatie ook verduidelijken aan de hand van een krantenartikel die je hieronder kan lezen.

“het neoliberalisme zich aandient als een weergave van de mens ‘zoals hij is’. De mens is nu eenmaal egoïstisch en corrupt, zo luidt het, enkel uit op eigen voordeel en genot en altijd in concurrentie met de ander – survival of the fittest, selfish genes, weet je wel?”

è Hier ben ik gedeeltelijk mee akkoord, omdat ik vind dat dit nogal een  redelijk veralgemenende uitspraak is.  Niet alle mensen zijn egoïstisch en corrupt en genieten van ‘het ongeluk’ van andere mensen.

Ik ben wel akkoord dat de mensen méér aan zichzelf gaan denken dan vroeger.
Dit kan je zien aan dit artikel.

Liefdadigheid is niet aan de Belg besteed

 

27 september 2010

België is een land met een arme overheid en rijke maar niet zo vrijgevige burgers. In de World GivingIndex, een wereldwijde rangschikking inzake liefdadigheid, staat ons land amper op de 50ste plaats.Binnen Europa doen allen Spanje, Frankrijk, Griekenland en Portugal het nog slechter. De World Giving Index houdt rekening met het welvaartsniveau van een land.De rangschikking gebeurt niet alleen op basis van de giften van geld. Ook de tijd die wordt geïnvesteerd in vrijwilligerswerk en de bereidheid om een vreemdeling te helpen, worden verrekend.

Vrekkig Belgen

Amper vier op tien Belgen ouder dan 15 geeft geld aan het goede doel. Eén op vier Belgen trekt wel eens tijd uit voor vrijwilligerswerk. Dat staat in schril contrast tot bijvoorbeeld de Nederlanders, 77 procent van onze noorderburen geeft geld en vier op de tien doen aan vrijwilligerswerk. Australië, Nieuw-Zeeland en Ierland vormen de top drie van de meest gulle landen gevolgd door Canada en Zwitserland. Dat laatste land heeft nochtans zijn reputatie tegen. Oost- en Centraal-Europese landen scoren relatief slecht inzake vrijgevigheid.

Vreemdeling helpen?

Minder dan de helft van de Belgen, 45 procent, is bereid om een vreemdeling te helpen. Maar wat dat betreft, scoort ons land binnen Europa eerder gemiddeld. In de meeste landen van de Europese Unie is maar 40 tot 50 procent van de bevolking bereid tot hulp. In Groot-Brittannië, Oostenrijk en Zwitserland is die bereidheid het grootst.

Bronvermelding: http://www.vandaag.be/binnenland/47760_liefdadigheid-is-niet-aan-de-belg-besteed.html

Beargumenteerd idee Paul Verhaeghe 2

Hieronder kun je een citaat lezen uit het verslag van Paul Verhaeghe. Ik heb eronder geschreven waarom ik akkoord ben met deze uitspraak.

‘De onvermijdelijke keerzijde hiervan is een groeiende groep die zich mislukt

voelt, meestal reeds vanaf de leeftijd van tien jaar. Loser! Is het voornaamste

scheldwoord vandaag op de speelkoer van de lagere school. Sommige van die

losers komen in opstand, maar het merendeel wordt sociaal angstig, autistiform,

depressief, en nagenoeg altijd hyperconsumerend. Er gaan nu al stemmen op voor

wat men vroegdetectie heet – het woord alleen al, met als belangrijkste argument dat

ingrijpen bij kleuters economisch meer rendabel is. En vorige week (21 jan 2012)

konden we in de krant lezen dat zelfdoding Vlaanderen 600 miljoen euro per jaar

kost, en dat dit een ernstige bedreiging voor de economie wordt. Hoe ziek moet een

maatschappij zijn om zelfdoding uit te drukken als economische kost? Welke graad

van blindheid is er nodig om niet te beseffen dat de zaken omgekeerd liggen: dat

men de onleefbaarheid van een louter economisch gestuurde maatschappij kan

afmeten aan het aantal drop outs, met zelfdoding als meest definitieve vorm

daarvan?’

è  Ik ben akkoord met de uitspraak van Paul Verhaeghe, omdat we allemaal weten dat heel veel kinderen kampen met faalangst, ze voelen zich een echte loser. En zijn al vaak bezig met zeer ernstige onderwerpen waardoor ze zich niet goed voelen. ( bv. door de economische crisis ga ik later geen huis kunnen kopen,…)

Ik vind dat de kinderen al te veel schrik worden aangejaagd door alles wat ze horen en daardoor vaak geen zin hebben om groot te worden in deze ‘ moeilijke en onvoorspelbare wereld’. Dit brengt mij bij het deel over het stijgend aantal zelfmoorden in België. Niet enkel bij kinderen en jongeren, maar ook meer volwassenen kiezen ervoor om uit het leven te stappen. Ik denk dat dit komt omdat ze zich mislukt voelen t.o.v zichzelf, maar vooral t.o.v de maatschappij. Zij zouden hun kinderen een mooie toekomst moeten kunnen geven, zij zouden de facturen moeten kunnen betalen , zij zouden moeten worden waardeert voor hun geleverde werk en niet ontslagen. De eisen van onze maatschappij liggen erg hoog.

Beargumenteerd idee Paul Verhaeghe 1

Hieronder kan je lezen wat ik vind over het idee van Paul Verhaeghe.

‘De onvermijdelijke keerzijde hiervan is een groeiende groep die zich mislukt

voelt, meestal reeds vanaf de leeftijd van tien jaar. Loser! Is het voornaamste

scheldwoord vandaag op de speelkoer van de lagere school. Sommige van die

losers komen in opstand, maar het merendeel wordt sociaal angstig, autistiform,

depressief, en nagenoeg altijd hyperconsumerend. Er gaan nu al stemmen op voor

wat men vroegdetectie heet – het woord alleen al, met als belangrijkste argument dat

ingrijpen bij kleuters economisch meer rendabel is. En vorige week (21 jan 2012)

konden we in de krant lezen dat zelfdoding Vlaanderen 600 miljoen euro per jaar

kost, en dat dit een ernstige bedreiging voor de economie wordt. Hoe ziek moet een

maatschappij zijn om zelfdoding uit te drukken als economische kost? Welke graad

van blindheid is er nodig om niet te beseffen dat de zaken omgekeerd liggen: dat

men de onleefbaarheid van een louter economisch gestuurde maatschappij kan

afmeten aan het aantal drop outs, met zelfdoding als meest definitieve vorm

daarvan?’

è  Ik ben akkoord met de uitspraak van Paul Verhaeghe, omdat we allemaal weten dat heel veel kinderen kampen met faalangst, ze voelen zich een echte loser. En zijn al vaak bezig met zeer ernstige onderwerpen waardoor ze zich niet goed voelen. ( bv. door de economische crisis ga ik later geen huis kunnen kopen,…)

Ik vind dat de kinderen al te veel schrik worden aangejaagd door alles wat ze horen en daardoor vaak geen zin hebben om groot te worden in deze ‘ moeilijke en onvoorspelbare wereld’. Dit brengt mij bij het deel over het stijgend aantal zelfmoorden in België. Niet enkel bij kinderen en jongeren, maar ook meer volwassenen kiezen ervoor om uit het leven te stappen. Ik denk dat dit komt omdat ze zich mislukt voelen t.o.v zichzelf, maar vooral t.o.v de maatschappij. Zij zouden hun kinderen een mooie toekomst moeten kunnen geven, zij zouden de facturen moeten kunnen betalen , zij zouden moeten worden waardeert voor hun geleverde werk en niet ontslagen. De eisen van onze maatschappij liggen erg hoog.

procesbegeleiding mens en samenleving

Als opdracht kregen we hier dat we moesten nadenken over onze samenleving.
Mijn mening over de samenleving kan je hieronder lezen, ik heb ze geformuleerd aan de hand van de vragen in de cursus.

·         Wat is volgens jou het belangrijkste kenmerk van de samenleving waarin wij leven? Waarom is dit het belangrijkste kenmerk?

Het belangrijkste kenmerk van de samenleving waarin wij nu leven is de individualisering. Iedere persoon neemt zijn beslissingen zelf en wil niet gedicteerd worden door iets of iemand anders. Men wil niet meer meelopen met de stroom, maar men wil zelf hun eigen weg gaan.  Hierdoor krijgen we ook fenomenen zoals het loskomen van de kerk, de verschillende politieke partijen die elk een andere visie hebben. Als je op straat loopt zie je verschillende types: alternatief, kaalgeschoren, klassiek,… Er is een grote diversiteit tussen de mensen. Ik vind het goed dat we onze eigen beslissingen mogen maken en zelf onze waarden en normen kiezen. Maar de individualisering brengt volgens mij ook heel veel problemen met zich mee. Iedereen kiest voor zichzelf en dit leidt vaak tot egoïsme. Door de verscheidenheid aan ideeën ,waarden, normen,… gaan we ons sneller identificeren met een groep waardoor vaak haatgevoelen ontstaan voor andere groepen ( bv. Chiro- KSA, zelfstandigen- arbeiders,…)
Door individualisering wil iedereen het beste voor zichzelf en heeft minder begrip en respect voor personen in een andere situatie.
Ik vind dit het belangrijkste en meest naar voorkomende kenmerk van onze samenleving omdat we niet ver moeten zoeken om mensen te vinden die een tegengestelde visie , stijl, geloof, … hebben.
Het is duidelijk dat iedereen voor zichzelf begint. Jammer genoeg zijn er ook meer gevallen van zinloos geweld , ik denk dat dit er ook mee te maken heeft. Omdat er minder wederzijds respect is tussen personen.

·         Wat is volgens jou het belangrijkste kenmerk van een goede samenleving? Waarom is dit kenmerk een meerwaarde voor een samenleving.

 

Ik denk dat wederzijds respect en verdraagzaamheid 2 aspecten zouden zijn die onze samenleving beter zouden maken. Juist omdat er in de samenleving zoveel vrijheid in keuzes is. Iedereen maakt zijn beslissingen zelf en de samenleving is daardoor gekenmerkt door grote diversiteit. Wanneer iedereen elkaar zou respecteren om wie ze zijn, en ook de keuzes en de meningen van andere mensen zou respecteren (ook al is die mening niet dezelfde als de jouwe), zouden we  veel verdraagzamer met elkaar kunnen omgaan.

Ik denk dat er door verdraagzaamheid veel minder zinloos geweld , pesterijen, … zouden zijn.
Denk maar aan de vele krantenartikelen over pesten op het werk, homohaat, iemand die is neergestoken voor een sigaret,…

het hoe en waarom van de spoorstaking

http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/mediatheek

Aangezien het filmpje in de mediatheek na een tijd niet meer bekeken kan worden, geef ik hier een korte samenvatting.

03/10/2012
De sporen liggen plat, dit heeft als reden dat de bonden het niet eens zijn met de geplande hervormingen. De regering wil afslanken naar 2 eenheden i.p.v 3 eenheden.

Voor de bonden staat veel op het spel, maar ook de toplui van de huidige spoorbedrijven zijn niet meer zeker van hun baan. Ze moeten alle 3 herbenoemd worden, maar er zijn nog maar 2 plaatsen vrij.

Maar we mogen vooral de vele problemen van zo'n staking niet vergeten.
Zo'n staking voor onze economie schadelijk, maar ook onze wegen ondervinden vaak veel hinder. En natuurlijk mogen we niet vergeten dat zo'n staking vele reizigers problemen bezorgd.

Hieronder geef ik dan ook nog enkele links naar andere artikels i.v.m de staking
http://www.knack.be/nieuws/belgie/magnette-staking-zal-reizigers-en-economie-schaden/article-4000186816958.htm

http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/binnenland/121003_Treinstaking_fup


 * ik vind dit nogmaals het bewijs dat onze maatschappij seculier is. Vele mensen durven uitkomen voor hun mening en ook tegen de mening van mensen ingaan wanneer ze het niet eens zijn. De mens wordt niet meer zo rap regeltjes en wetten opgelegd maar komt op voor zijn visie over dingen.
Dit is niet het enige voorbeeld van secularisme in onze samenleving, denk maar aan de bekende toespraak van Martin Luther King ' I have a dream'